تو را میخوانم

   تا قضاوتم کنی . . .

تو را میخوانم

  تا مودت بخش روحم شوی . . .

 تو را میخوانم

تا آسمان گرد و غباری قلبم را

با عطر نگاهت . . .

طلایی کنی . . . 

لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم

تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست ...

تا بدانی نبودنت آزارم می دهد ...

لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست و عریان ...

که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد

لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است و پُر شیار ...

لمس کن لحظه هایم را ...

تویی که می دانی من چگونه عاشقت هستم

لمس کن این با تو نبودن ها را لمس کن...

همیشه عاشقت میمانم

دوستت دارم

ای بهترین بهانه ام

ساده مي گويم عزيزم دل بريدن ساده نيست  

چشمهاي مهربانت را نديدن ساده نيست  

از زمان رفتنت خورشيد را گم کرده ‏ام 

ناله هاي ابرراهرشب شنيدن ساده نيست 

قلب تو پر بود از ماه و هزاران پنجره

 ماه را از پشت يک ديوار ديدن ساده ‏نيست 

بوسه هايت دلنشين و خنده هايت دلفريب

طعم تلخ اين جدايي را چشيدن ساده نيست 

نگات کردم ، نگام کردي

و تازه فهميديم ما با هم و براي هم گريه کرده بوديم

به خاطر یافتن مقصر ، زندگی ات را تلخ و سیاه نکن. .  

بگذار آن چه در پایان یک عشق به جای میماند

خاطرات خوش باشد 

به چه می اندیشی؟

به زمین یا به زمان؟

به نگاهم که در آن ... هاله ی غم

چو پرستوی سیاهی ز کران تا به کران

بال گسترده در این دشت سکوت

به چه می اندیشی؟

به هم آغوشی من با غمها

یا به این رشته ی مرواریدی

که ز چشمم ریزد؟

به چه می اندیشی؟

کاش میدانستم

به چه می اندیشی؟

که نگاه تو چنین سرد و صقیل به سراپای وجودم دلسرد

 خنده ات از سر زور 

و کلامت همه با فکر دلم بیگانه 

به چه می اندیشی؟

از تمنای دلم بی خبری؟

من و احساس دلم دشمن سختت هستیم؟

یا تقاصیست که باید به دلت پس بدهم

بابت عاشق شدنم؟

بیا ای بی وفای من

و امشب را فقط امشب

برای خاطر آن لحظه های درد

کنار بستر تاریک من ، شب زنده داری کن

که من امشب برای حرمت عشقی

که ویران شد

برایت قصه ها دارم ...

سالهاست

گم شده ام تا تو مرا پیدا کنی

افسوس هنوز هم

چشمانت را گرفته ای و میشماری ....

ننال برگ عزیز!

که تو محکوم به بادی

و من محکوم به تنهایی...

و پاییز

پایان مشترک ماست...  !

هیچ به آبیه چشمان خدا نگاه کرده اید،

وقتی سایه های انتظار ، دیوار بلندی از تردید ها را برایتان

می سازد ؟ آنگاه که خسته از تمام نباید ها ،

 فقط به یک نگاه خیره می مانی.

نگاه آبیه خدا ،

و تو ملتمسانه می خواهی که فقط برای تو باشد

اما او رد پاهای بیشتری را در کویر ماسه ای

زندگی دیده است که از تو

برای دیدن نگاه آبیش سزاوارترند

 پس

بکوش تا انتخاب بعدی تو باشی .

وقتی در اندیشه نگاهم  افق های تازه و دست نیافتنی را می طلبم  

وقتی در اعماق وجودم طلوع صبحهای تازه را می یابم  

وقتی به افق های دور دست نیافتنی می اندیشم  

با خود می گویم ای کاش زندگی این واژه بس زیبا با وداع تموم نشه 

ای کاش زندگی این طلوع دوباره ما با تنهایی تموم نشه  

ای کاش زندگی به جدایی ختم نشه  

ای کاش که دلها شکسته و بارونی نشه

ای کاش هیچ قلبی نشکنه

ای کاش هیچ عشق نمیره

ای کاش مهربونی و محبت جاش رو به تموم

 کینه ها و نامهربونی ها بده  

ای کاش می شد در زندگی عشق تو رو تنها نزاره  

 عشق با تموم دیوونگی به کلبه تون در نزنه یا وقتی هم در می زنه  

ناز دل های عاشقتو خوب بکشه  

 عمق نگاه عاشقتو با نگاهش بخونه  

همیشه در اندیشه خیالم به افق های تازه و دست نیافتنی می اندیشم  

افق هایی که لبخند همیشگی و مهربونی و صفا رو بر دلم وا کنه  

افق هایی که در رویاهایم به آن می اندیشم تا بتوانم زنده بمانم 

آیا می شود واژه رهایی را یافت و معنا کرد

 آیا می شود یابم آشنایی را که به ندای قلبم پاسخ گوید  

آیا دستی هست که دستانم را بگیرد

 تا برای همیشه گرمای دستانش را حس کنم  

آیا می شود به افق های دست نیافتنی رسید ...

آنکه ویران شده از یار ، مرا می فهمد

آنکه تنها شده بســـیار ، مرا می فـهمد

چه بگویم که چنان از تو فرو ریخته ام

که فقط ریزش آوار مــــرا مــی فـهـمـد

سخته عاشق باشی ولی هیچکی ندونه

اشکاتو زودی پاک کنی کسی نفهمه

سخته دوستش داشته باشی ولی ندونه

سخته نگاهش بکنی اما نخونه

وای که چه سخته

قشنگیه عشق که میگن شاید همین جاست

تو اونو دوست داشته باشی شاید خدا خواست

سخته به قربونه چشاش بری تو رویا

قدم قدم گریه کنی کنار دریا

سخته همش تو فکر باشی شاید نخونه

خاطره هات ورق ورق بیاد به یادت

سخته

باید دیوونگیهامو ببخشی.....نگاه سرد چشمامو ببخشی

می دونم گاهی حرفام خیلی تلخه......بگو می تونی حرفامو ببخشی

باید گاهی توچشمام خیره شی تا...ببینی تا چه حد غمگین وخسته ام

نمی دونم دخیل دلخوشیمو......به چشمای کدوم آیینه بستم

یه دنیا خاطره تو کوله بارم.....منو از زندگی مأیوس کرده

شبای بی چراغ زندگیمو.....پر از تنهایی و کابوس کرده

تو نور روشن روزای بعدی.....همون روزایی که آیینه وارن

همون روزای خوشرنگ دل انگیز.....که تو آغوششون پروانه دارن

تو می تونی منو آشتی بدی با......شبای روشن ستاره بازی

تو می تونی کنار من بمونی......تو می تونی منو از نو بسازی

تو می تونی با یه لبخند شیرین......بدیهای منو آسون ببخشی

می تونی به کویر خشک قلبم.....تو به آهستگی بارون ببخشی

این روزها تلخ شده ام.........

تلخ تر از سم مار.........

به یاد روزهای خوبم...

مدارا کن.....

به رویم نیار........................

سکوت کوچه های تار جانم، گریه می خواهد

تمام بند بند استخوانم گریه می خواهد

بیا ای ابر باران زا، میان شعرهای من

که بغض آشنای ابر گریه می خواهد

بهاری کن مرا جانا، که من پابند پاییزیم

و آهنگ غزلهای جوانم گریه می خواهد

چنان دق کرده احساسم میان شعر تنهایی

که حتی گریه های بی امانم، گریه می خواهد

چقدرتنها می شوم وقتی نمی گویی

که دوستم داری !

دیروزهای رفته ام را ورق می زدم

پرم از عاشقانه های نا تمام 

تمام رویاهایم در کوچه پس کوچه های غرور گم شدند

و امروز یاد تو

تنها ترنمی است از تولد بی کسیم ...

غریبانه به زمزمه ی انتظار می اندیشم

عکستو امشب دوباره توی آسمون کشیدم

بخواب زندگي من كسي در اينجا نيست

كسي حوالي اين لحظه هاي تنهايي نيست

نمي رِِسد به خيال كسي كه ما هستيم

حقيقت است كسي فكربودن ما نيست

دلواپسی من از نیامدنت نیست!

 می ترسم در پس این دل دل زدن ها بیایی و ....

دلخواه تو نباشم ....!!!!!

رفاقت با تو دومین افتخار زندگی من است 

اولین افتخاریافتن تو بود 

چه خوش خیال است ، فاصله را میگویم

به خیالش تو را از من دور کرده

نمیداند جای تو امن است 

 اینجا در میان دل من . . .

                ذهن را درگیر با عشقی خیالی کرد و رفت  

جمله های واضح دل را سوالی کرد و رفت

 چون رمیدن های آهو ناز کردن های او

 چشم و دستان مرا حالی به حالی کرد و رفت

تو را نه عاشقانه نه عاقلانه و نه عاجزانه که

تو را عادلانه در آغوش میکشم  

عدل مگر نه آن است که هر چیز در جای خودش قرار بگیرد ؟!

غصه های من!

با این که دلم از کوچکی تان میگیرد،

ولی با تمام وجود دعا میکنم

ــــ همیشه ــــ

هیچ وقت بزرگتر نشوید....

به یاد آن همه گریه

به یاد خنده ی آخر

به یاد بوسه های تو

به یاد آن دم آخر

 شکستم من به تنهایی

به لب اما نیاوردم

به یاد گفته های تو

شبی اما نیاسودم

 درون قابی از شیشه

به دنبال نگاهی از تو میگشتم

درون بقچه قلبم

دلت را با نگاهم جستجو کردم

 یاد آن شبهای سرد

تمام التماس و گریه های من

یاد آن تنها نشستن روی سنگ

نرفته از نگاه خاطرات من

 به یاد آور تو آن روزی

که میگفتی به من هر دم

که آغوشت کند گرمم

نرو از پیش من، همدم

 بمان در لحظه های من

کنار آتش عشقم

که تو عاشق، منم معشوق

نیم من سردی شهوت

 ولی افسوس چه زود رفتی

مرا در من رها کردی

دلم را همچو یک ماهی

از آب دریاها جدا کردی

 کنارم سایه ی مرگ است

درون دیده گانم شب

به دنبال تو میگردم

لا به لای آن همه اختر

نمیدانم چرا رفتی، کجا رفتی؟

چرا از من به آسانی گذر کردی

چرا اینجا، در این سرما

مرا با قصه گوی شب رها کردی

 ولی اما تو میدانی

که من تنهاترین بودم

من آن عاشق، من آن دیوانه و مجنون

شریک گریه های هر شبت بودم